|
Japonska --- KONSTYTUCJA 3 - MAJA --- Polska |
|
|
Konstytucja Japonii (jap. Shinjitai: 日本国憲法
Kyūjitai: 日本國憲法, Nihon-Koku Kenpō?) to najważniejszy akt prawny (ustawa
zasadnicza) Japonii, uchwalony w dniach 6-7 października 1946 przez
Zgromadzenie Narodowe (wówczas składające się z Izby Arystokracji i Izby
Reprezentantów), zatwierdzony przez cesarza Hirohito 7 listopada 1946 i
obowiązujący od 3 maja 1947 roku. Konstytucja składa się z
preambuły i 103 artykułów ujętych w 11 rozdziałach.
Konstytucja zapewnia parlamentarny system rządów, w
którym dziedziczny monarcha jest „symbolem Państwa i jedności Narodu“ i
sprawuje wyłącznie funkcję reprezentacyjną. Władza ustawodawcza należy
do dwuizbowego Zgromadzenia Narodowego wybieranego w wyborach
powszechnych; władzę wykonawczą pełni rząd z premierem na czele. Władza
sądownicza należy do Sądu Najwyższego, 8 sądów wyższych oraz sądów
okręgowych i rodzinnych.
Konstytucja Japonii ze względu na swój
antymilitarystyczny charakter, wyrażający się w artykule 9., zgodnie z
którym Japonia wyrzeka się prawa do wojny, nazywana bywa pokojową
konstytucją (jap. 平和憲法, Heiwa-Kenpō?). Powstała w czasie okupacji
Japonii po II wojnie światowej i miała za zadanie zastąpić
militarystyczną konstytucję Meiji, ustanawiając monarchię konstytucyjną
zamiast monarchii absolutnej. Od momentu podpisania jej przez cesarza
Hirohito nie była nigdy zmieniana.
|
Konstytucja 3 maja (właściwie Ustawa Rządowa z
dnia 3 maja) – uchwalona 3 maja 1791 roku ustawa regulująca
ustrój prawny Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Powszechnie przyjmuje
się, że Konstytucja 3 maja była pierwszą w Europie i drugą na świecie (po
konstytucji amerykańskiej z 1787 r.) nowoczesną, spisaną konstytucją.
Niektórzy uznają jednak konstytucję Filipa Orlika z 1710 r. lub
konstytucję korsykańską z 1755 r. za pierwszą na świecie, a tym samym
amerykańską za drugą i polsko-litewską za trzecią.
Konstytucja 3 maja została ustanowiona ustawą rządową
przyjętą tego dnia przez sejm. Została zaprojektowana w celu
zlikwidowania obecnych od dawna wad systemu politycznego
Rzeczypospolitej Obojga Narodów i jej złotej wolności. Konstytucja
wprowadziła polityczne zrównanie mieszczan i szlachty oraz stawiała
chłopów pod ochroną państwa, w ten sposób łagodząc najgorsze nadużycia
pańszczyzny. Konstytucja zniosła zgubne instytucje, takie jak liberum
veto, które przed przyjęciem Konstytucji pozostawiało sejm na łasce
każdego posła, który, jeśli zechciał – z własnej inicjatywy, lub
przekupiony przez zagraniczne siły, albo magnatów – mógł unieważnić
wszystkie podjęte przez sejm uchwały. Konstytucja 3 maja miała wyprzeć
istniejącą anarchię, popieraną przez część krajowych magnatów, na rzecz
egalitarnej i demokratycznej monarchii konstytucyjnej. W tym samym
czasie przetłumaczono Konstytucję na język litewski. Przyjęcie Konstytucji 3 maja sprowokowało wrogość sąsiadów Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Podczas wojny w obronie konstytucji, Polska zdradzona przez swojego pruskiego sprzymierzeńca Fryderyka Wilhelma II została pokonana przez Imperium Rosyjskie Katarzyny Wielkiej, sprzymierzonej z konfederacją targowicką – spiskiem polskich magnatów przeciwnych reformom osłabiającym ich wpływy. Pomimo tej klęski i późniejszego II rozbioru Polski, Konstytucja 3 maja wpłynęła na późniejsze ruchy demokratyczne w świecie. Po utracie niepodległości w 1795, przez 123 lata rozbiorów, przypominała o walce o niepodległość. Zdaniem dwóch współautorów, Ignacego Potockiego i Hugona Kołłątaja była "ostatnią wolą i testamentem gasnącej Ojczyzny".
|