Na zapytanie jakiego rodzaju jest to pomoc, dyrektorka powiedziała: „głównie polega ona na wysyłaniu żywności, ale nasze programy dotyczą także dziedzin (sektorów) zdrowia, rolnictwa, rybołówstwa i leśnictwa. Poza tym pomagamy dzieciom, zwłaszcza w sierocińcach i domach dziecka, dalej dzieciom niepełnosprawnym i domom straców. Pomagamy także Koreańczykom z Północy, którzy wyjeżdżają na różnego rodzaju szkolenia do Chin i Europy. Celem tych programów jest to, aby później sami mogli produkować u siebie np. buty i ubrania a nie importować wszystko z Chin.”

 Według dyrektorki, działalność Caritasu rozpoczęła się 10 lat temu w czasie najgorszych lat głodu w Korei Północnej, miedzy 1995 a 1998 r., od wysłania transportu ryżu statkiem do portu Nampo. „Chociaż ciągle brakuje tam żywności, dużą role w poprawieniu sytuacji w tej sprawie miały umowy zawarte ostatnio miedzy dwoma państwami koreańskimi oraz umowa z Chinami, a także lepsze niż poprzednio zbiory ryżu. Pomimo zlej infrastruktury: złych dróg, przerwach w dostawie prądu, rozpadających się budynków i przestarzałych maszyn ostatnio staramy się aby ta nasza pomoc zmieniała się z jednorazowych dostaw w długofalowe programy pomocy” –dodała.

 Opowiadając o swoim życiu - na zapytanie w jaki sposób trafiła do Hongkongu i włączyła się w tego rodzaju działalność – 58 letnia dyrektorka Caritas wyznała. „Szwajcaria jest małym krajem. Jej mieszkańcy lubią podróżować i poznawać inne kultury. Ja nie jestem wyjątkiem. Odpowiedziałam po prostu na ogłoszenie o poszukiwaniu odpowiedniego pracownika przez Caritas. Tak się stało, ze miałam szczęście - jedną z pośród wielu chętnych - i wysłano mnie do pracy w Hong Kongu. Równie dobrze mogła to być Ameryka Południowa. Działam tu od 1978 r., najpierw wśród uchodźców z Wietnamu, którym organizowałam m.in. w sponsorów w Szwajcarii, tak aby mogli się tam przesiedlić. Obecnie nasze programy dotyczą m.in. Chin a także wspomnianej wyżej Korei Północnej”