|
02.11. 2006
Do Tokio przybyła polska japonistka Agnieszka Żuławska-Umeda w celu kontynuowania swoich badań nad twórczością Matsuo Basho (1644-1694), który uważany jest za jednego z najwybitniejszych poetów w swoim kraju. Jej przyjazd stał się możliwy dzięki zaproszeniu i rocznemu stypendium przyznanego jej przez rządową The Japan Foundation. W wywiadzie dla KAI badaczka wyznała, że chodzi jej o szukanie na miejscu materiałów dotyczących mało znanego okresu życia „ukrytego” poety, kiedy to mógł mieć jakiś kontakt z chrześcijaństwem oraz estetycznych i etycznych powiązań w utworach komponowanych wspólnie z uczniami .
Do kontaktów z prześladowanymi i ukrywającymi się chrześcijanami mogło dojść w czasie jego licznych podróży po zachodniej i północnej Japonii. „W ciągu tego roku Agnieszka Umeda chce osobiście przejść szlaki, którymi podążał Basho, zwłaszcza słynny „Oku no hosomichi” (dosłownie „Wąską ścieżką w głąb kraju i duszy”. Oku no hosomichi to różne drogi i ścieżki, niekiedy górskie w północnej części kraju, po których poeta wędrował, a także tytuł najsławniejszego dziennika podróży z 1689 roku, który po sobie zostawił. Umeda chce odwiedzić tam lokalne biblioteki , archiwa i muzea.
Mówiąc o metodzie swojej pracy polska japonista ,która w 2004r. obroniła na U.W. prace doktorska pt. „Szkoła poezji Matsuo Basho 1684-1694”, podkreśliła, że „zajmując się poetyka i estetyka poezji Basho odnajduję tradycyjne powiązania miedzy strofami wspólnie komponowanego poematu. Tkwią one niekiedy w trzeciej i czwartej warstwie treści. W latach 1684-1694 Basho bardzo się zmieniał. Szczególnie pod koniec swego życia. Być może, mogło to nastąpić pod wpływem kontaktu z „kakurekirisutan” (dosłownie „ukrytymi”, czyli prześladowanymi chrześcijanami. W badaniach nad interpretacją nauczania Basho pomocnymi – dla tłumaczenia na język polski terminów duchowych i filozoficznych – okazały się m.in. książki ks. Tadeusza Dajczera, a zwłaszcza jego „Rozważania o wierze”, których tłumaczenie autorstwa pani Umedy ma niedługo ukazać się w Japonii.
[Matsuo Basho (1644-1694)
poeta, eseista i pisarz zasłynął szczególnie z udoskonalania poezji
„Haiku” - lirycznej poezji w której różnoraka tematyka kończy się
zwykle zwięzłą puentą - i z tej racji uważny jest za
najwybitniejszego japońskiego poetę epoki Edo (1600-1868), jeśli nie
za najwybitniejszego poetę japońskiego w ogóle. Zamieszkały od 1672
r. w Edo, zasłynął tam jako nauczyciel poezji„haiku”. W 1684 r.
podróżował pieszo wzdłuż Pacyfiku do rodzinnej miejscowości Ueno
(obecnie w prefekturze Mie), do Nagoi i Nara, do Ogaki i Kyoto.
Następnie zaś przeszedł ok. 2400 km przez słabo zaludnione tereny w
północnej części kraju. Wróciwszy do Edo w 1691r. zapadł tam na
depresje. Walcząc z nią wydawał zbiory strof i esejów, w których
wyraził swoje pragnienie „lekkości i wolności” (karumi) oraz
potrzebę „duchowego oderwania” od materialnego świata , z którym
jednak człowiek jest związany do końca życia. Basho zmarł z powodu
choroby żołądka w 1694 r, w czasie swojej ostatniej podroży do
Osaka. Wpływ jego poezji : szukanie mistycznej jedności z natura
widoczny jest m.in. w dziełach współczesnego wybitnego
powieściopisarza Akutagawa Ryunoske (1892-1927), a także za granicą
. Uważa się np. że Basho był prekursorem francuskiego symbolizmu w
XIX w.] o Paweł Janociński (AKAI Tokio) |